تو بهانه ای بودی برایم ؛

تا زندگی را گرم بنوشم ،

مثل یک فنجان قهوه تلخ ...

اما نبودنت بهانه ای شد برای یخ زدن ذهنم؛

با کهنگی یادت ...!

ذهن تو از یادم خالی است یا نه، نمی دانم !

من از آغوش گرمت از این پس سرد سردم ...

با رفتنت زندگیم بغض کرده، بهانه ات را می گیرد !

تک ستاره شبهای سردم بودی، که به چشمک های زیبایت دلگرم بودم .

یادت ، خاطراتت ، کلماتت ... در ذهنم به کهنگی ، کتیبه شده اند!

کجایی آسمانی ام ؟؟؟!!!

مرا در بلوای دروغ تنها گذاشتی ...!!!

 نگین