و به یاد سهراب

می نویسم دوباره غزلی

از می و عشق

پشت دیوار همسایه ما،

می زند پیچک تنهایی من

پنجه بر شیشه صبح

و به عشق گل سرخ

شبنمی هدیه از او می گیرم

تا به گلدان بدهم

و به یاد نیما

می نویسم دو خط شعر غریب

از پس فاصله های زندان

و به تقلید گل نو

می سرایم غزلی از از شب و مه

پشت این مه بهاری هم هست

و چکاوک سر آن سرو بلند

می سراید نغمه

من یقین دارم امروز همه قاصدکان

بر سر سبز بلند دشت آزادند

و من و تو در این دشت غریب

باز هم گم شده ایم ...