تقصیر من بود که سراغ سایه را از خورشید گرفتم ؛

و از وسعت دور دریا ...

سراغ قدم هایت را از راه هایی می گرفتم

که هرگز تو را
،
حتی به خواب عبور هم ندیده بودند ...!

تقصیر من بود که نامت را با عطر ستاره ها

بر بالش شب می نوشتم ، 

تا آسمان خواب هایم

بوی تورا داشته باشند ...

تقصیر من بود ...

که برای آمدنت فال میگرفتم !

نباید گره "خیال" را و "خاطره" را

از حقیقت تلخ روزمرگی ها باز میکردم

که رویای آفتابی تو

برای "یک عمر عاشقی"

کافی بود ...!