مهربانم !

عجیب در این بلوا و شلوغی و ساختمان های سر به فلک کشیده،

گیر افتاده ایم ...

حالا که سهم تک تک ما از آسمان،

 روزنه ای بیش نیست

که آن هم هر روز محدود و محدوتر می شود،

دل هیچ کس برای گل های دود زده پارک نمی سوزد ...

هیچ کس به فکر پرنده ها نیست ،

قد هیچ درختی به دیوار همسایه نمی رسد ...!

و تعجبی ندارد اگر ...

قلب های من و تو نیز با یکدیگر غریبه باشند

دست هامان جدای از هم ...!

و نگاهمان پر از بی احساسی

تعجبی ندارد ...