دلـــــم می گیرد از گفتن ؛

دریغا شهر قلــــبم راغروبی تیره پوشانده است ...

تمام پیکرم از ســــردی شب های غربتــــ

سختـــــ می لرزد ...

حصــــار ذهن مـــــن آشفته و تب دار ،

درونــم از حبــــاب لحظه ها سرشار ...

که همچون ضربــــه های ساعت همیـــشه

با قــــدم های زمــــان

از دور می آیــــد ...

و غــــم چون زخمـــه ای بر تــــــار

تمـــام پیکرم را می خراشد از جــــدایی ها

و ذهــــنم در حصار تنگ اندیشه ،

صبـــــور از باور بودن ...

غمـــین از حیرت ماندن

دریغا ! من نمی گویم غمـــــم را

با چه کس گویــــم ؟!

بگو با من تو ای همـــراز ، ای همــدرد ...

مگـــر آیا مجـــالی هست ؟!

دلــــم می گیرد از گفـــتن ....!