دلـــــم می گیرد از گفتن ؛
دریغا شهر قلــــبم راغروبی تیره پوشانده است ...
تمام پیکرم از ســــردی شب های غربتــــ
سختـــــ می لرزد ...
حصــــار ذهن مـــــن آشفته و تب دار ،
درونــم از حبــــاب لحظه ها سرشار ...
که همچون ضربــــه های ساعت همیـــشه
با قــــدم های زمــــان
از دور می آیــــد ...
و غــــم چون زخمـــه ای بر تــــــار
تمـــام پیکرم را می خراشد از جــــدایی ها
و ذهــــنم در حصار تنگ اندیشه ،
صبـــــور از باور بودن ...
غمـــین از حیرت ماندن
دریغا ! من نمی گویم غمـــــم را
با چه کس گویــــم ؟!
بگو با من تو ای همـــراز ، ای همــدرد ...
مگـــر آیا مجـــالی هست ؟!
دلــــم می گیرد از گفـــتن ....!
[ چهارشنبه 26 مهر 1391 ] [ 01:01 ] [ dokhtaranedarya ]
[ ارسال نظر(1) ]