کم آورده ام ...

سخت کم آورده ام ... این بار، حتی کلمات را ...

انگار مدت هاست هیچ واژه ی مناسبی به ذهنم خطور نکرده

تمام واژه ها برایم فقط تکرارند و تکرار ...

و دیگر هیچ احساسی ازشان نمی گیریم

کم آورده ام و خسته ام از تک تک احساس هایم این روزها

از صمیم قلب خسته ام، دلم یک خواب طولانی می خواهد

و آرامشی عمیق که در آن غرق شوم و راه نجاتی نباشد

عجیب شده ام این روزها ،

حس می کنم غوطه ورم میان یک عالم احساس ناشناخته

بینابین تفکراتی مبهم و گنگ که گیجم کرده اند و دیگر نمی فهممشان

روزهای هفته را گم کرده ام و انتظار تک تک روزهایم را از تنوع انداخته

انتظار یک هیجان خوب، یک روز متفاوت، یک احساس زیبا، یک تجربه ی شیرین

منتظرم و به انتظار لحظه هایم را بدون داشتن هیچ حسی

تنها  لمس می کنم و می گذرم از کنارشان ...

کاش باز هم واژه ای بیایم برای لمس پر احساس لحظه هایم

کاش ...