بو می کشم عطر حضورت را ؛

از لابلای خش خش خشک خاطراتی که کم آورده اند

حس مهربان نگاهت را ...

خالی می کنم جای دستانت را ،

میان هجوم دست هایی که هرگز ...

هیچ یک ... دستانم را گرمابخش نخواهند بود به مهر !

اینک ، بعد از رفتن بی بهانه ات ...

آسمان شب های سکوت دلم ،

گم کرده است راهروشن مهتابرا ...

و من ؛ میان این همهآرامش کم می آورم تو را !

نه ... نمی گویم کاش بودی ...

نه ... نمی خواهم برگردی ...

برایتپش های بی قرار قلبم ،

بودنت کافیست ؛ حتی در فرادست ها

خوب باش و خوب بمان ، خوب من

و مراقب احساسی باش که از قلب من ،

 با خود به میهمانی گل ها برده ای ...