دلتنگـــــــــی های آدمی را ،
باد ترانـــــــه ای می خواند ...
رویـــــــــاهـایش را ،
آسمان پرستـــــــاره نادیده می گیرد ...
و هر دانـــــه برفی
به اشکـــــی نریخته می ماند
سکـــــوت ،
سرشـــار از ناگفتــــــه هاست
از حرکات نا کرده ،
اعتراف به عشـــــق های نهـــــان
و شگفتــــــی های بر زبان نیامده
در این سکـــوت
حقیقت ما نهفتــــــه است
حقیقت تـــــــو ...
و من ...
[ یکشنبه 30 مهر 1391 ] [ 21:20 ] [ dokhtaranedarya ]
[ ارسال نظر(0) ]
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید